K.S.P - Luer i Wyspa

Pierwszy dzień w Gatlin a ja już miałam plan...

Po obiedzie moi rodzice ogłosili że wybierają się do sąsiadów na grilla i wrócą pod wieczór. Jasne, już to widzę. Znałam ich nie od dziś i wiedziałam że wrócą późną nocą. Tak więc kazałam spakować moi kumpelom apteczkę, suchy prowiant i swetry gdyby się zrobiło chłodniej. Najlepsze było to że nie ujawniłam dokąd się wybieramy…

- Czemu nie chcesz nam powiedzieć? – dopytywała się Kate. – i tak się w końcu dowiemy.

- No bo to niespodzianka! Jak miała by być niespodzianką skoro będziecie wiedzieć co to za niespodzianka, hm?

- A jak twoi rodzice wrócą wcześniej? – oczywiście Alexis nie była przekonana choć nawet nie wiedziała co się kroi.

- Nie wrócą. Będą tam ich znajomi i reszta sąsiadów. Szykuje się większa impra. Dobrze o ile wrócą dziś. – tak więc dziewczyny (niezbyt przekonane ale z braku innej możliwości bo zostać same w namiocie chyba też nie chciały) ruszyły za mną wzdłuż rzeki.

- Daleko do tej NIESPODZIANK? – spytała Mag. – bo wiesz, robi się coraz ciemniej.

- Spokojnie. Widzisz ten stary most kolejowy na horyzoncie?

- I to tam idziemy?

- Nie, po prostu musimy nim przejść. Potem na drugim brzegu cofniemy się trochę i będziemy na miejscu. Spodoba wam się. – i tak w ciszy przeszłyśmy tą drogę do mostu. Potem zaczęły się „schody”.

- Jak ty chcesz wejść na ten most? Przecież tu nawet nie ma schodów.

- No pewnie, że nie ma schodów. Po co komu schody w szczerym polu prowadzące na sypiący się most? Musimy się tam wspiąć. – ja mając (nie wielką ,ale zawsze) wprawę rozpędziłam się wskoczyłam na stromy wał i chwyciłam się małej brzuski rosnącej w połowie drogi. Resztę przeskoczyłam odbijając się od drzewka.

- A co z nami? – Margaret spojrzała na mnie z ukosa. – jak mamy tam wejść?

- Nie możecie tak jak ja ? – tym razem wszystkie trzy spojrzały na mnie jak niespełna rozumu. – No dobra. Żuć mi plecak. – Mag odsunęła się o krok i z pół obrotu wyrzuciła plecak w górę. Chwyciwszy go wyjęłam z niego linę, którą wcześniej wzięła Kate. Jednak się do czegoś przyda.

- Wchodźcie. – jeden koniec przywiązałam do drzewa, drugi zrzuciłam im. - Alexis jako pierwsza wdrapała się na górę poczym rozglądając się spytała;

- To gdzie ta niespodzianka?

- O tam. – powiedziałam, wskazując kępę drzew kilka metrów dalej. – Pośpieszcie się, nie lubię chodzić po tej stronie rzeki w ciemnościach. – odwróciłam się i ruszyłam w wskazanym przeze mnie wcześniej kierunku. Droga nie była długa, więc chwilę później byłyśmy na miejscu. Przed nami rozciągała się łąka a dalej pola, po prawej wysoki na pięć metrów wał. Po lewej zaś miałyśmy rzekę. Stałyśmy nad brzegiem zatoczki dość zarośniętej ale mimo to zaczęłam się przedzierać przez zarośla.

- Dalej, ruszcie się nie mam zamiaru spędzić tu nocy. – Cała trójka choć niezbyt skwapliwie ruszyła w moim kierunku. Za trzcinami ukryta była kłoda łącząca brzeg i…

- To wyspa! Jak ją znalazłaś? – Alexis z szeroko otwartymi oczami zbiegła z kładki i zeskoczyła na ziemię.

- To nie ja ją znalazłam tylko moja koleżanka. Wiele lat temu kiedy pływałyśmy z jej wujkiem łodzią po rzece utknęliśmy na mieliźnie właśnie przy tej kępie trzcin. Wyszliśmy na brzeg i znaleźliśmy to.

- Rozpalimy ognisko? – spytała Alex ruchem głowy wskazując palenisko na środku i pniaki dookoła.

- Jasne. Zwędziłam z domu chleb. Kiełbasy niestety nie było. – ogień rozpaliła Mag bo tylko ona miała zapałki, poczym siadając spytała.

- Czy tylko my wiemy o tej wyspie? Znaczy, oprócz tej twojej koleżanki?

- Tak. Ale to tajne miejsce i dziwę się że wy tu jesteście. – wszystkie jak na komendę aż podskoczyłyśmy. Cała wyspa ciasno otoczona była zaroślami, nie byłyśmy więc w stanie zauważyć jak ktoś się zbliża. Bo przy wyjściu stał Luer.

- Spoko, one są tu przejazdem. Nie należą do bandy Diany. – powiedziałam.

- Do kogo?

- Gatlin to mała miejscowość. Są tu tylko dwie szkoły. Gimnazjum i liceum, podstawówka jest w pobliskiej wsi. Każdy z tych szkół (oprócz podstawówki) należy do „elity” Diany Sirth, czyli tych starszych albo do bandy Luer’a. Luer jest bratem bliźniakiem mojej koleżanki, która znalazła tą wyspę. Amandy. Dlatego o niej wie. – dopowiedziałam.

- Bliźniacy nie mają przed sobą tajemnic. – chłopak obrzucił dziewczyny swoim „magicznym” uśmiechem.

- A ty? – Mag zaciekawiona oderwała wzrok od przybysza i spojrzała na mnie. – Do której należysz?

- Ja tu nie mieszkam, ale że bywam tu dość często i znam znaczną część Gatlin’skiej młodzieży jestem kimś w rodzaju łącznika między jednymi a drugimi.

- Jest uniwersalna ale raczej należy do nas. – wtrącił Luer, poczym patrząc na zegarek odwrócił się do wyjścia  – Nie żebym was wyganiał czy coś ale jest już ciemno, jak chcecie to was kawałek odprowadzę.

- Dzięki. Chodźcie, dziewczyny  tylko zgaście ogień. – I tak ruszyliśmy w drogę powrotną rozmawiając i śmiejąc się gdy nagle…

- Słyszeliście? – szepnęła Alexis – coś jakby warczenie.

- Dziewczyno nie strasz – Luer uśmiechnął się szyderczo.

- Nie, no. Ja mówię serio -  wszyscy powoli odwróciliśmy się we wskazanym wcześniej kierunku.

- Ale tu nic nie ma. Zdawało ci się. – Katerin nie wyglądała na przekonaną.

- Ej, dziewczęta. Nie chce wam niszczyć poglądów politycznych która ma rację ale według mnie powinniśmy zrobić odwrót taktyczny. Nie inaczej. – powiedział powoli Luer.

-  Że co?

- Wiejcie! – jak jeden mąż rzuciłyśmy się w kierunku z którego przyszłyśmy. Niestety nie wszystkie biegaliśmy jak maratończycy.

- Mag!! Pośpiesz się!!

- Ja… już… po prostu… nie mogę! – Alexis podbiegła do niej, wzięła za rękę i razem ruszyły pędem. – po chwili wszyscy znaleźliśmy się na starych torach.

- A ze mną to tak wchodzić nie łaska? – wysapałam.

- To akurat… było wejście… ewakuacyjne… - odpowiedziała równie zmęczona Al.

-  No a czy ktoś wie co to było?

- Psy. – odparł chłopak.

- Acha. To dużo wyjaśnia.

- A tak na serio – podjęłam rozmowę –psy starego Witmora. Ten stary wariat ma leśniczówkę po tej stronie rzeki. Musiał spuścić swoje wilczury na noc, które zapuściły się aż tutaj. 

- Daleko stąd do tej leśniczówki zapytała Mag, która już ochłonęła i miała ochotę nagadać właścicielowi tych zwierząt. Mag jest bardzo podobna pod tym względem do swojej babci. W sumie? Żal mi już tego człowieka.

- Nie wiem i nie zamierzam tu stać i czekać aż te bestie nas dopadną. Idziecie ?

- Wy tak. Ja muszę się tu z wami pożegnać.

- Ale jak to? Chyba nie zamierzasz tam wracać?

- Nie, nie zamierzam. Dzięki za troskę. – Luer uśmiechnął się a Kate oblana rumieńcem dołączyła do mnie, gotowa wyruszyć w drogę.

- Mieszkam po drugiej stronie wału. Tam w tych domkach. – mówiąc to wskazał migoczące światła kilkadziesiąt metrów dalej.

- I my musimy już wracać. Trzymaj się,   . – uśmiechnęłam się tajemniczo i ruszyłam w kierunku drugiej strony mostu. Dziewczyny po krótkim pożegnaniu poszły w mój ślad.

- Łowco?

- To długa historia. Ale to już nie na dzisiejszą noc. – a noc była piękna. Niebo iskrzyło się tysiącem małych gwiazd i gwiazdeczek. A przed nami lśnił księżyc. I tylko dalekie nawoływanie sokołów mąciło nie przerwaną ciszę w Gatlin…